Niestabilność stawu ramiennego
Bark ma największy zakres ruchu spośród wszystkich stawów, dlatego jest również szczególnie podatny na zwichnięcia i uczucie „uciekania” stawu.
Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują badania lekarskiego ani indywidualnego planu leczenia.
Co to jest?
Niestabilność oznacza, że głowa kości ramiennej przemieszcza się nadmiernie względem panewki. Może dojść do pełnego zwichnięcia wymagającego nastawienia lub częściowego podwichnięcia, które czasem samoistnie wraca na miejsce.
Najczęściej problem zaczyna się po urazie. Podczas zwichnięcia mogą zostać uszkodzone obrąbek stawowy, więzadła lub kość. U części osób niestabilność wynika z wrodzonej wiotkości i występuje w kilku kierunkach.
Najczęstsze objawy
- uczucie wyskakiwania, przesuwania się lub niepewności barku
- nawracające zwichnięcia albo podwichnięcia
- lęk przed określonym ustawieniem ręki, szczególnie odwiedzeniem i rotacją zewnętrzną
- ból podczas rzutu, pływania lub ćwiczeń nad głową
- osłabienie i ograniczenie aktywności sportowej
Jak przebiega diagnostyka?
Lekarz pyta o pierwszy uraz, liczbę epizodów, sposób nastawienia i rodzaj aktywności. Badanie ocenia kierunek niestabilności, wiotkość stawów, siłę oraz ewentualne zaburzenia czucia.
Po zwichnięciu wykonuje się RTG. Rezonans, czasem z podaniem kontrastu do stawu, pomaga ocenić obrąbek i więzadła. Tomografia komputerowa jest szczególnie przydatna, gdy trzeba dokładnie zmierzyć ubytek kości panewki lub głowy kości ramiennej.
Jak można leczyć?
Po pierwszym zwichnięciu leczenie obejmuje krótkie unieruchomienie zalecone przez lekarza, kontrolę bólu i stopniową rehabilitację. Ćwiczenia poprawiają kontrolę łopatki, siłę i czucie położenia stawu.
Operację rozważa się m.in. u młodych, aktywnych osób z wysokim ryzykiem nawrotu, po kolejnych zwichnięciach, przy istotnych uszkodzeniach obrąbka lub kości oraz wtedy, gdy bark pozostaje niestabilny mimo rehabilitacji. Rodzaj zabiegu dobiera się do kierunku niestabilności i wielkości uszkodzeń.
Kiedy zgłosić się do lekarza?
Każde podejrzenie świeżego zwichnięcia wymaga pilnej oceny — nie należy samodzielnie nastawiać barku ze względu na ryzyko porażenia splotu i uszkodzenia kości. Natychmiastowej pomocy wymagają także drętwienie ręki, zaburzenia krążenia, narastający obrzęk lub bardzo silny ból. Nawracające uczucie wyskakiwania barku jest wskazaniem do planowej konsultacji.